banner11

Εφραίμ ο Σύρος: Τι είναι Μετάνοια;

6941

 Ο Κύριος πού κατέβηκε στή γη από τήν αγκάλη του Θεου Πατρός καί εγινε γιά μας δρόμοςσωτηρίας, μας διδάσκει γιά τή μετάνοια μέ τήν ευλογημένη καί θεϊκή φωνή του, λέγοντας· «Δέν ηρθα νά καλέσω σέ μετάνοια τούς δικαίους αλλά τούς αμαρτωλούς ουτε, πάλι εχουν ανάγκη από γιατρό οι υγιεις, αλλά οι αρρωστοι». 

 Αν εγώ τά λέω αυτά, ποτέ νά μή μέ ακούσεις· αν ομως τά λέει ο ιδιος ο Κύριος, γιατί δείχνεις καταφρόνηση, αμελώντας γιά τή ζωή σου;  Αν συναισθάνεσαι οτι εχεις μέσα σου τραύματα λογισμων καί πράξεων, γιατί αδιαφορεις εσύ γιά τά κρυφά τραύματά σου; Γιατί φοβασαι τόν Γιατρό; Δέν ειναι αγριος, ουτε επίσης σκληρός, ουτε ασπλαχνος. Δέ μεταχειρίζεται τό μαχαίρι, ουτε επίσης μεταχειρίζεται φάρμακο πικρό καί καυστικό· γιατρεύει μόνο μέ τό λόγο.  Αν θέλεις νά ερθεις σ΄ αυτόν, ειναι γεμάτος αγαθά καί γεμάτος ευσπλαχνία. Γιά σένα ηρθε από τήν αγκάλη του Πατρός· γιά σένα εσαρκώθη· γιά νά ερθεις σ΄ αυτόν δίχως φόβο· γιά σένα εγινε ανθρωπος· γιά νά σέ γιατρέψει από τά φοβερά τραύματά σου. Μέ πολλή αγάπη καί μέ ολη τήν αγαθότητά του σέ καλει κοντά του.

                        Πλησίασε, αμαρτωλέ· γιατρέψου ευκολα· πέταξε από πάνω σου τό βάρος των αμαρτιων· πρόσφερε τήν προσευχή, καί βάλε πάνω στό σάπιο μέρος δάκρυα. Αυτός ο Γιατρός ειναι ουράνιος.  Επειδή ειναι αγαθός, μέ δάκρυα καί στεναγμούς θεραπεύει τά τραύματα. Πλησίασε, αμαρτωλέ, στόν αγαθό Γιατρό προσφέροντας τά δάκρυα, σάν τό καλύτερο φάρμακο. Διότι καί ο ουράνιος Γιατρός ετσι θέλει, νά θεραπευθει ο καθένας μέ τά δικά του δάκρυα, καί νά σωθει· διότι αυτό τό φάρμακο δέν ενεργει περισσότερο απ΄ οσο πρέπει, ουτε ερεθίζει τό τραυμα, αλλά σέ γιατρεύει αμέσως.  Ο Γιατρός περιμένει νά δει τά δάκρυά σου· πλησίασε· μή φοβηθεις· δειξε του τό τραυμα σου, προσφέροντας καί φάρμακο, τό δάκρυ καί τό στεναγμό. Νά, λοιπόν, εχει ανοιχθει η θύρα της μετανοίας· σπευσε, αμαρτωλέ, προτου νά τήν κλείσει. Δέν περιμένει τόν καιρό, γιά νά αδιαφορεις εσύ, ουτε αυτή η θύρα της μετανοίας, καθώς σέ βλέπει ράθυμο, ανέχεται νά περιμένει τή δική σου καταφρόνηση.
                        Γιατί μίσησες τή ζωή σου, αθλιε; Τί λοιπόν υπάρχει ανώτερο από τήν ψυχή σου, ανθρωπε;  Εσύ ομως, αμαρτωλέ, τήν περιφρόνησες. Δέ γνωρίζεις, αγαπητέ, ποιά ωρα θά προστάξει ο ουράνιος Γιατρός νά κλείσει η θύρα της γιατριας του.
                        Πλησίασε, παρακαλω. Σπευσε νά γιατρευθεις. Θά κάνεις νά χαρει η ουράνια στρατιά μέ τή μετάνοιά σου.  Ο ηλιος κόντεψε πρός τό βράδυ· γιά χάρη σου περιμένει, γιά νά προφθάσεις στόν προορισμό σου.  Ως πότε θά ανέχεσαι τόν σιχαμερό  Εχθρό σου, κάνοντας χωρίς ντροπή τό θέλημά του; Διότι εκεινος θέλει καί στή φωτιά νά σέ ρίξει· αυτό ειναι τό δικό του μέλημα· αυτό ειναι τό δωρο του σ΄ εκείνους πού τόν αγαπουν. Αυτός εκμεταλλευόμενος τίς κακές καί σιχαμερές επιθυμίες, κάνει πόλεμο μέ ολους τούς ανθρώπους· αυτός πάλι ο σιχαμερός οδηγει στήν απελπισία οσους πειθαρχουν σ΄ αυτόν·σκληραίνει τήν καρδιά, ξηραίνει τά δάκρυα, γιά νά μήν αισθανθει κατάνυξη ο αμαρτωλός.  Απόφευγέ τον εντελως, ανθρωπέ μου, μίσησε καί σιχάσου τίς δικές του γοητειες. Μίσησε τόν Πονηρό καί απόφευγε τόν Πανουργο· διότι ειναι ανθρωποκτόνος από τήν αρχή της δημιουργίας του ανθρώπου   ως τή συντέλεια.  Απόφευγέ τον, ανθρωπέ μου, γιά νά μή σέ φονεύσει.  Ακουσε, αγαπητέ, τήν μακαρία φωνή πού καθημερινά λέει· « Ελατε σ΄ εμένα ολοι εσεις πού ειστε κουρασμένοι καί φορτωμένοι, καί εγώ θά σας δώσω ανάπαυση. Πάρτε τόν ζυγό μου επάνω σας, καί μάθετε από μένα οτι ειμαι ησυχος, πράος καί επιεικής, καί θά βρειτε ανάπαυση στίς ψυχές σας». Καθημερινά σου ομιλει γιά ανάπαυση, καί σου υπόσχεται ζωή. Πλησίασε, μή φοβηθεις.  Ο Κύριος ειναι αγαθός καί δέν εχει ανάγκη από τίποτε· δέ ζητα λογαριασμό γιά καμιά αμαρτία. Ειναι καταφύγιο γιά νά προστατευθει κανείς από ολα τά κακά· γιατρεύει τά τραύματα· πλουσιοπάροχα χαρίζει τή ζωή, επειδή ειναι αγαθός· μέ ευκολία δέχεται αυτούς πού γονατιστοί τόν ικετεύουν, επειδή ειναι Θεός μέγας καί προγνώστης, καί γνωρίζει ολες μας τίς σκέψεις.  Οταν κάποιος ερχεται σ΄ αυτόν νά γιατρευθει, ο Θεός βλέπει τήν καρδιά του καί ολη τήν προθυμία του.  Οταν πλησιάζοντας κανείς εχει σταθερό τόν ευσεβή λογισμό του, ο ιδιος ο αγαθός Θεός, χάρη στήν αγαθότητά του, αμέσως αποκαλύπτεται σ΄ εκείνους πού τόν ζητουν· και προτου νά σηκώσει ο ανθρωπος τά μάτια του στόν Θεό, ο Θεός του λέει, «Ειμαι εδω» · καί προτου ο ανθρωπος νά τόν πλησιάσει, ανοίγει τό θησαυρό του μπροστά σ΄ αυτόν πού τόν ζητα· προτου νά χύσειδάκρυα, χύνει τούς θησαυρούς του, καί προτου νά τόν παρακαλέσει ο ανθρωπος, ο Θεός συμφιλιώνεται μαζί του· προτου ο ανθρωπος νά προσευχηθει, βρίσκει τό ελεος, διότι η αγάπη του Θεου ετσι ποθει καί θέλει νά ειναι αυτοί πού μέ ειλικρίνεια τόν πλησιάζουν. Δέν αργει νά ακούσει· ουτε πάλι κατηγορει τόν ασεβή, πού τόν πλησίασε, λεγοντας· «Γιατί τόσον καιρό υπηρέτησες ως δουλος τόν Εχθρό, καί περιφρόνησες μέ τή θέλησή σου εμένα τόν Κύριό σου;». Δέν εξετάζει τήν ποσότητα του καιρου πού πέρασε, αλλά μονάχα τήν ταπείνωση.  Ο Κύριος βλέπει τά δάκρυα καί τούς στεναγμούς εκείνου πού τόν ικετεύει γονατιστός.  Επειδή ειναι προγνώστης, ως Θεός καί πλάστης μας, αμέσως συγχωρει ολες τίς αμαρτίες μας, ολα τά σφάλματα των λογισμων καί των πράξεων· καί ορίζει νά φέρουν τήν πρώτη στολή γι΄ αυτόν πού ερχεται κοντά του, καί πάλι του βάζει δαχτυλίδι στό δεξί χέρι· καί προστάζει ολους τούς  Αγγέλους νά χαρουν μαζί του γιά τήν ανεύρεση αυτης της ψυχης του αμαρτωλου.
                        Μακάριοι πραγματικά ειμαστε ολοι εμεις οι ανθρωποι, γιά τό πόσο αγαπητό Κύριο εχουμε, πόσο αμνησίκακο, αγαθό, πονετικό, σπλαχνικό, μακρόθυμο, πού συγχωρει πάντοτε τίς ασέβειές μας, αν εμεις θέλουμε. Διότι τόν βλέπουμε νά μας παρακινει καί συγχρόνως νά μακροθυμει· τόν βλέπουμε νά μας προσφέρει ολα τά αγαθά του σ΄ αυτή τή ζωή, αλλά καί σ΄ εκείνη τή ζωή, αν θέλουμε.  Ελατε λοιπόν, ας τόν παρακαλέσουμε, οσο ακόμη υπάρχει καιρός· εδω, οσο ακόμη βρισκόμαστε εμεις σ΄ αυτή τή ζωή, μπορουμε πάντοτε νά παρακαλέσουμε καί νά λυγίσουμε τόν Κύριο. Ειναι ευκολο σ΄ εμας νά ζητήσουμε συγχώρηση· ειναι κατάλληλος καιρός, ακόμη καί νά χτυπουμε τήν θύρα της ευσπλαχνίας του.  Ας χύσουμε δάκρυα, οσο ακόμη ειναι καιρός νά δεχθει τά δάκρυά μας, γιά νά μήν κλάψουμε ανώφελα, οταν φύγουμε καί παμε στήν αλλη ζωή· διότι εκει δέν εχουν καμία αξία τά δάκρυα.  Οσο θέλουμε εμεις, τόσο καί ο αγαθός Θεός συγχωρει. Διότι εδω μας ακούει, οταν τόν παρακαλουμε, καί σ΄ αυτή τή ζωή μας συγχωρει, οταν τόν ικετεύουμε.  Εδω σβήνει τίς αμαρτίες μας, οταν εμεις ενεργουμε μέ φρόνηση. Σ΄ αυτή τή ζωή υπάρχει παρηγορία, σ΄ εκείνη ομως τή ζωή γίνεται εξέταση.  Εδω υπάρχει μακροθυμία, εκει υπάρχει σκληρότητα.  Εδω υπάρχει συγκατάβαση, ενω εκει υπάρχει αυστηρότητα.  Εδω υπάρχει η δυνατότητα νά ενεργει κανείς οπως θέλει, εκει υπάρχουν δικαστήρια.  Εδω υπάρχει ανεση, εκει θλίψη. Σ΄ αυτή τή ζωή απόλαυση, ενω εκει βασανιστήρια.  Εδω πλεονεξία, ενω εκει τιμωρία.  Εδω γέλια, ενω εκει θρηνος.  Εδω αμέλεια, ενω εκει κόλαση.  Εδω καταφρόνηση, εκει αιώνιο πυρ.  Εδω καλλωπισμός, ενω εκει κόλαση.  Εδω επαρση, ενω εκει εξευτελισμός.  Εδω οι αρπαγές, εκει τό τρίξιμο των δοντιων. Εδω τά χρυσοστόλιστα ενδύματα, εκει σκότος καί μαυρίλα. Εδω αδιαφορία, εκει τελείως ασυγχώρητα αμαρτήματα.
                         Αφου τά γνωρίζουμε αυτά, αγαπητοί αδελφοί μου, γιατί παραμελουμε τή σωτηρία μας;  Ας μήν προσηλωθει, αδελφοί μου, ο νους μας σ΄ αυτή τή ζωή· καί ας μήν αισθανθουμε ευχαρίστηση από τήν αγάπη γιά τά γήινα, γιά νά μήν αισθανθουμε σ΄ εκείνη τή ζωή πίκρα από τό θρηνο μας. Γιά ποιό λόγο δείχνουμε καταφρόνηση, μή θέλοντας, οσο ακόμη ειναι καιρός, νά γιατρευθουμε; Μέ λίγα δάκρυα του σύντομου αυτου καιρου, καί μέ τή μετάνοια, ο Θεός συγχωρει ολα τά παραπτώματά μας. Κλάψε λίγο εδω, γιά νά μήν κλάψεις εκει στούς ατέλειωτους αιωνες, μέσα στό σκότος τό εξώτερο. Γίνε εδω φρόνιμος, γιά νά μή ριχθεις εκει στήν ασβεστη φωτιά. Ποιός δέ θά μας θρηνήσει; Καί ποιός δέ θά μας κλάψει; Μέ τό νά μισήσουμε τή ζωή, αγαπουμε τό θάνατο. Σκέψου ο ιδιος, αδελφέ μου γνήσιε, καί διάλεξε αυτό πού ειναι καλύτερο καί συμφέρει στήν ψυχή σου. Τί σέ εμποδίζει νά κλάψεις σ΄ αυτή τή ζωή γιά τίς αμαρτίες σου, καί νά παρακαλέσεις σ΄ αυτή τή ζωή ενεργώντας συνετά μέ τή μετάνοια, παρά νά κλάψεις εκει, μέσα στή φωτιά, χωρίς καμιά ωφέλεια; Διότι ενω εχεις ανεση νά χύσεις δάκρυα καί νά βρεις κάθε παρηγορία· ενω εκει παρόλα τά δάκρυα πηγαίνεις στήν κόλαση καί στήν τιμωρία του χρεώστη των μυρίων ταλάντων. Ξεπλήρωσε ενα μικρό μέρος από τό χρέος σου, παρακαλώντας τόν Κύριο, ωστε νά συγχωρήσει τά χρέη της ψυχης σου· αν ομως δέ θελήσεις νά επιστρέψεις σ΄ αυτή τή ζωή ενα μικρό μέρος από τά πολλά χρέη σου, θά ξεπληρώσεις σ΄ εκείνη τή ζωή ολα τά χρέη σου μέ πολλά βασανιστήρια. Καί τά λέω αυτά, αγαπητοί αδελφοί καί φιλόθεοι, ανταποκρινόμενος στόν δικό σας πόθο, οχι γιατί τάχα ειμαι κανείς αξιος καί καθαρός στή ζωή μου, επειδή εζησα μέ αγνότητα· αλλά τά λέω παρακινημένος από πολύ πόνο καί λύπη της καρδιας μου, καθώς αναλογίζομαι γιά τόν εαυτό μου, τί μας περιμένει, καί ομως εμεις αμελουμε.  Εγώ μάλιστα, αδελφοί μου, ειμαι ακάθαρτος, ειμαι ασεβής στή ζωή μου, στίς πράξεις καί στούς λογισμούς, καί δέν αναγνωρίζω διόλου στόν εαυτό μου νά εχει κάποιο καλό· απεναντίας, τώρα καί πάντοτε ημουν αμαρτωλός καί νωθρός κατά τήν προαίρεσή μου.
                        Αυτά τά απευθύνω εγώ σ΄ εσας πού εχετε τό ιδιο φρόνημα, διότι συνεχως σφίγγει τήν καρδιά μου η λύπη γιά τή μέλλουσα φοβερή κρίση του Θεου. Διότι ολοι ειμαστε συνεχως καταφρονητές, καί νομίζουμε οτι θά ζήσουμε σ΄ αυτή τή μάταιη ζωή στούς ατέλειωτους αιωνες.  Η ζωή περνα, καί ολα οσα υπάρχουν σ΄ αυτή· καί από μας αγαπητοί, θά ζητηθει λόγος γιά ολα αυτά, επειδή ξέραμε τό καλό, αλλά κάναμε τό κακό. Καταφρονώντας σ΄ αυτή τή ζωή τήν αγάπη του Θεου καί τή βασιλεία του, προτιμήσαμε τή γη καί ολα οσα υπάρχουν σ΄ αυτή. Τό ασήμι καί τό χρυσάφι δέ μας σώζει από τή φοβερή φωτιά της κολάσεως. Τά ενδύματα καί η φιληδονία ειναι σ΄ εκείνη τή ζωή αιτία γιά καταδίκη.  Ο αδελφός δέ σώζει τόν αδελφό του· ουτε πάλι σώζει ο πατέρας τό παιδί του, αλλά ο καθένας στέκεται στή δική του τάξη, στή ζωή η στή φωτιά της κολάσεως.  Υπάρχουν πολλοί αγιοι, δίκαιοι καί οσιοι, πού απογύμνωσαν τόν εαυτό τους από τή ζωή καί από τά πράγματα της ζωης, μέ τήν καλή προαίρεση της βούλησής τους, καί μέ τήν αγαθή ελπίδα πού προέρχεται από τήν εργασία των εντολων του Θεου, διότι πίστεψαν οτι θά απολαύσουν τά αγαθά του Θεου στόν παράδεισο της τρυφης· επειδή πόθησαν τόν Χριστό, τόν προτίμησαν περισσότερο από ολα τά φθαρτά πράγματα· καί γι΄ αυτό καθημερινά αγάλλονται εν Θε?ω, φωτίζονται εν Χριστ?ω, χαίρονται διαρκως εν  Αγί?ω Πνεύματι.  Αγάλλεται γι΄ αυτούς η Αγία Τριάς· αγάλλονται γι΄ αυτούς οι  Αγγελοι καί οι Αρχάγγελοι· αγάλλεται γι΄ αυτούς ο παράδεισος της τρυφης. Αληθινά, αυτοί ειναι πάντοτε επαινετοί, ενδοξοι, μακάριοι. Οι Αγγελοι καί οι ανθρωποι τούς μακαρίζουν, διότι προτίμησαν τήν αγάπη του Θεου περισσότερο από ολο τόν κόσμο. Καί γι΄ αυτό ο Θεός ο αγιος, ο δίκαιος καί αληθινός, τούς χάρισε τή βασιλεία του· καί μάλιστα τούς εδωσε ως δωρο ακόμη μεγαλύτερη δόξα, νά τόν βλέπουν πάντοτε μέ χαρά μαζί μέ τούς αγίους  Αγγέλους. Πολλοί ομως από τούς ανθρώπους πόθησαν τή γη καί τά φθαρτά πού υπάρχουν σ΄ αυτήν· καί ηταν ο νους τους προσηλωμένος πάντοτε στά φθαρτά, καί σχεδόν σάν αλογα ζωα ετρεφαν τά σώματά τους μέ τίς τροφές, σάν νά ειναι αθάνατη αυτή η μάταιη ζωή.
                        Τί κάνεις ανθρωπέ μου, ζώντας σάν αλογο ζωο; Ο Θεός σέ δημιούργησε νά εισαι ανθρωπος συνετός, διακριτικός· μήν εξομοιωθεις ο ιδιος μέ τά ανόητα ζωαεξαιτίας της αδιακρισίας σου. Πρόσεξε, ανθρωπε, λιγάκι, καί ελα στόν εαυτό σου, καί γνώρισε ως συνετός ανθρωπος, οτι γιά σένα ηρθε από τόν ουρανό ο υψιστος Θεός, γιά νά σέ ανυψώσει από τή γη στόν ουρανό.  Εχεις προσκληθει στούς γάμους του ουράνιου Νυμφώνα· γιά ποιό λόγο δείχνεις καταφρόνηση; Γιατί δυσανασχετεις; Πως θά αναχωρήσεις γιά τούς γάμους, πές μου, χωρίς νά εχεις ακριβό ενδυμα καί αντάξιο μέ τούς γάμους; Μπαίνεις περιφρονητικά; Θά ακούσεις αμέσως εκείνη τή φοβερή φωνή· «Φίλε, πως μπηκες στούς γάμους, χωρίς νά εχεις ενδυμα γιά τό γάμο της βασιλείας μου; Μπηκες περιφρονητικά, γιά νά προσβάλεις μέ τή γύμνια σου τό επίσημο τραπέζι μου;». Καί θά πει ο Βασιλιάς στούς υπηρέτες του·«Δέστε χέρια καί πόδια τόν ελεεινό, καί ρίξτε τον μέσα στό καμίνι της φωτιας, γιά νά τιμωρηθει αιώνια, διότι εγώ ο ιδιος ηρθα πρίν από αρκετό καιρό, καί ολους τούς κάλεσα στούς γάμους, αυτός ομως περιφρονώντας τήν πρόσκλησή μου, δέν ετοίμασε γιά τόν εαυτό του ενδυμα γιά νά ερθει στούς γάμους·γι΄ αυτό σας προστάζω νά τιμωρήσετε τόν ελεεινό, διότι περιφρόνησε τή βασιλεία μου».
                         Αραγε, δέν τά φοβασαι αυτά; Δέν τρέμεις, ανθρωπέ μου, διότι ο Νυμφίος κοντεύει νά εμφανισθει καί νά λάμψει; Δέν ξέρεις οτι ολα ειναι ετοιμα, καί οτι η ουράνια σάλπιγγα περιμένει τήν προσταγή; Τότε τί θά κάνεις εκει, τήν ωρα εκείνη, αν δέν προετοιμασθεις γιά τήν ωρα εκείνη του μακαρισμου, πού θά απευθύνει ο Θεός; Διότι ο μακαρισμός πού θά απευθύνει ο Θεός απονέμεται σ΄ εκείνους πού τόν αξίζουν. Η ουράνια σάλπιγγα σαλπίζει από τόν ουρανό, καί λέει· « Αναστηθειτε, αγαπημένοι του Χριστου. Νά, ηρθε ο ουράνιος Βασιλιάς γιά νά σας δώσει ανάπαυση καί χαρά στήν αιώνια ζωή, ως ανταμοιβή γιά κεινον τόν κόπο της ασκήσεώς σας. Αναστηθειτε, δειτε τόν Βασιλιά Χριστό, τόν αθάνατο Νυμφίο πού εσεις ποθούσατε· διότι, μέ τό νά τόν ποθήσετε, γίνατε προσωρινοί επάνω στή γη.  Αναστηθειτε, δειτε τή βασιλεία του πού τήν ετοίμασε γιά σας· αναστηθειτε, δειτε τόν Χριστόν πού ποθειτε· αναστηθειτε, δειτε τόν Κύριο πού δέν χορταίνει κανείς νά τόν βλέπει, τόν οποιο καί αγαπήσατε, γιά τόν οποιο καί δοκιμάσατε θλίψεις, γιά τόν οποιο καί κοπιάσατε.  Ελατε τώρα, καί δειτε μέ πολλή παρρησία τόν ιδιο τόν Κύριο πού ποθειτε, καί χαρειτε μαζί του τήν ανέκφραστη χαρά, καί τή χαρά σας κανείς δέ θά σας τήν αφαιρέσει.  Ελατε, απολαυστε αυτά πού μάτι δέν τά ειδε, ουτε αυτί τά ακουσε, ουτε νους ανθρώπου τά συνέλαβε, τά οποια μας τά χαρίζει ο ιδιος ο Κύριος, πού ποθουμε». Διότι οι αγιοι αρπάζονται μέσα σέ φωτεινές νεφέλες γιά τήν προϋπάντησή του. Πετουν καί οι δίκαιοι καί οι αξιοι δουλοι του Θεου, ψηλά στόν αέρα, μέσα σέ απερίγραπτη δόξα, γιά νά δουν τόν ουράνιο αθάνατο Νυμφίο. Ποιός λοιπόν ειναι αξιος νά αρπαγει τήν ωρα εκείνη μέσα σέ νεφέλες, γιά νά συναντήσει τόν Χριστό μέ μεγάλη χαρά;  Ολοι οι αξιοι δουλοι αρπάζονται μέ δόξα, ενω ολοι οι ασεβεις παραμένουν κάτω στή γη μέ μεγάλη ντροπή.  Ακολουθουν μακαρισμοί καί χαρά γιά κείνους πού εδειξαν προθυμία εδω, σ΄ αυτή τή ζωή, τιμωρία καί ντροπή γιά ολους τούς αμαρτωλούς. Ειναι μακάριος εκεινος πού φρόντισε απ΄ αυτή τή ζωή νά ειναι αξιος γιά κείνη τήν ωρα· καί ειναι αθλιος εκεινος πού εκανε επίσης τόν εαυτό του ανάξιο γιά κείνη τήν ωρα. Οι νεφέλες αρπάζουν ολους τούς αγίους καί τούς μεταφέρουν από τή γη στόν ουρανό· αντίθετα καί τούς ασεβεις αρπάζουν οι  Αγγελοι γιά νά τούς βάλουν μέσα στό καμίνι της ασβεστης φωτιας.
                        Ποιός θά χύσει στό κεφάλι μου αφθονο νερό; Καί ποιός πάλι θά προσφέρει στά μάτια μου πηγή πού νά αναβρύζει συνεχως δάκρυα, χωρίς διακοπή;  Οσο ειναι καιρός νά δεχθει ο Θεός τά δάκρυά μου, εκλαψα τόν εαυτό μου μέρα καί νύχτα, παρακαλώντας τόν Θεό νά μή βρεθω ανάξιος τήν ωρα της παρουσίας του, καί νά μήν ακούσω εκείνη τή φοβερή απόφαση του Δεσπότου Χριστου· «Φύγε σύ από μπροστά μου, εργάτη της ανομίας, δέ σέ ξέρω από που εισαι».
                         Ο Θεός ο υψιστος, ο μόνος αθάνατος, δώρισε σ΄ εμένα τόν αμαρτωλό τούς πολλούς οικτιρμούς σου, τήν ωρα εκείνη, γιά νά μή φανερωθει η κρυμμένη ασέβειά μου μπροστά στούς θεατές  Αγγέλους,  Αρχαγγέλους, Προφητες, Αποστόλους, Δικαίους καί  Αγίους.  Απεναντίας, σωσε εμένα τόν ασεβή μέ τή θεία σου χάρη καί μέ τούς οικτιρμούς σου, καί βάλε με μέσα στόν παράδεισο της τρυφης μαζί μέ τούς τελείους δικαίους. Δέξου τή δέησή μου, Δέσποτα, μέ τίς πρεσβειες των Αγίων, πού εγιναν αρεστοί σ΄ εσένα. Δόξα πρέπει στόν Χριστό. Αμήν Επμελείται ο π. Στέφανος Κωστόπουλος
 

ΓΩΝΙΑ ΜΙΚΡΩΝ ΦΙΛΩΝ

Πηγή: Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού