Τα Τμήματα παραδοσιακών χορών συμβάλλουν στην προβολή και διάσωση της μουσικής και χορευτικής μας παράδοσης.
Σας περιμένουμε όλους να γίνουμε μια μεγάλη παρέα!
Τηλέφωνο Επικοινωνίας: (210 76.60.859)
Τα Τμήματα παραδοσιακών χορών συμβάλλουν στην προβολή και διάσωση της μουσικής και χορευτικής μας παράδοσης.
Σας περιμένουμε όλους να γίνουμε μια μεγάλη παρέα!
Τηλέφωνο Επικοινωνίας: (210 76.60.859)
ΤΟ ΙΕΡΟ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟ ΤΗΣ
ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΓΟΡΓΟΥΠΗΚΟΟΥ-ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ
ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ
ΙΕΡΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΝΑΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
Ένα από τα πολλά ονόματα που προσδίδουμε στην Παναγία μας είναι Γοργουπήκοος και η ομώνυμη θαυματουργή εικόνα της βρίσκεται στην Ιερά Μονή Δοχειαρίου Αγίου Όρους από το 1646. Εκεί, όπως αναφέρεται στο ιστορικό της Μονής, «λάμπει ως πολύφωτος σελήνη, σαν άριστος κυβερνήτης και σοφός οικονόμος το διακυβερνά», φυλάσσοντας από κάθε προσβολή και επήρρεια τους ασκομένους σε αυτό οσίους πατέρες, αλλά και όσους προστρέχουν σ’ εκείνη με πίστη, ζητώντας την βοήθεια της. Και γενικά διαφυλάττει και γοργώς και προθύμως υπακούει και ελεεί όλους, όσοι την ευλαβούμαστε και την επικαλούμαστε με πίστη.
Όπως αναφέρει στο Συναξάρι Ο όσιος Νικόδημος, στη Μονή του Δοχειαρίου, στο δεξί μέρος της Τραπέζης του Μοναστηρίου, βρισκόταν μια παλαιά εικόνα της Παναγίας. Οι πατέρες της Μονής αναφέρουν ότι είχε αγιογραφηθεί από την εποχή του κτήτορος της Μονής Νεοφύτου, τον 11ο αιώνα.
Το έτος 1646, που ήταν ένα έτος πολύ δύσκολο για την Ιερά Μονή, διότι δεν είχε τα απαραίτητα χρήματα για να πληρώσει τους καθορισμένους φόρους στους Τούρκους κατακτητές, ο τραπεζάριος του Μοναστηριού, περνούσε μπροστά από αυτήν την εικόνα συνεχώς, ακόμα και τη νύχτα βαστάζοντας στα χέρια του αναμμένα δαδιά. Μια βραδυά, εκείνο το έτος, λοιπόν, καθώς περνούσε και πάλι μπροστά από την εικόνα της Θεοτόκου, ακούει φωνή να βγαίνει από την εικόνα και να του λέει:
«Μην περνάς από εκεί και μαυρίζεις τον τόπο με καπνό». Ό μοναχός νομίζοντας ότι κάποιος άνθρωπος φώναξε, καταφρόνησε τη φωνή και δεν έδωσε σημασία.
Μετά από λίγες ημέρες, κι ενώ εκείνος συνέχιζε να περνάει μπροστά από την εικόνα με αναμμένα τα δαδιά, ακούει και πάλι τη φωνή να του λέει: ‘»Ώ Μοναχέ αμόναχε, έως πότε θα συνεχίσεις να καπνίζεις τη μορφή μου και να με μαυρίζεις ατιμώντας με;». Και συγχρόνως με τη φωνή έχασε ο ταλαίπωρος το φως του κι έμεινε τυφλός.
«Ετσι καταλαβαίνοντας το σφάλμα του, ότι δηλαδή καταφρόνησε την πρώτη φωνή και δεν υπάκουσε, κατασκεύασε ένα στασίδι μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και την παρακαλούσε συνεχώς να του συγχωρέσει αυτό το εξ’ απροσεξίας αμάρτημα και να του χαρίσει το φως του, ώστε βλέποντας την Αγία Εικόνα της να την δοξάζει και να την ευχαριστεί πάντοτε.
Και η Παναγία μας, εισάκουσε την προσευχή του και του είπε: «Ιδού, από σήμερα σου χαρίζω το φως και πρόσεξε στο εξής να μην περάσεις με αναμμένα δαδιά, γιατί εγώ είμαι η Κυρία της Μονής αυτής και γοργά υπακούω σ’ εκείνους που με επικαλούνται και τους χαρίζω τα προς σωτηρία αιτήματά τους, διότι καλούμαι Γοργοεπήκοος».
Από τότε η Αγία αυτή εικόνα ονομάζεται Γοργοεπήκοος, γιατί πραγματικά με τα θαυμαστά έργα της συνεχώς αποδεικνύει ότι γρήγορα υπακούει σ’ εκείνους που προστρέχουν σ’ αυτήν με ευλάβεια και πίστη.
Και πραγματικά η χάρη της ενεργεί πάμπολλα θαύματα όχι μόνο στο Άγιο Όρος, αλλά και έξω από αυτό, σε πόλεις και χωριά, σε ολόκληρη την Ελλάδα, αλλά και σε άλλα μέρη, όπου την ευλαβούνται και την επικαλούνται. Η Παναγία η Γοργοεπήκοος είναι πολύ θαυματουργή, ιατρεύει διάφορες ασθένειες, χαρίζει παιδιά σε άτεκνα ζευγάρια, φανερώνει απολεσθέντα αντικείμενα, προστατεύει όσους κινδυνεύουν στη θάλασσα, λυτρώνει όσους αιχμαλωτίζονται, θεραπεύει από τον πονοκέφαλο και την κόπωση, ανορθεί τους παραλύτους, χαρίζει το φως στους τυφλούς, θεραπεύει από θανατηφόρες ασθένειες, διώκει τις ακρίδες από τα χωράφια και άλλα πολλά θαυμαστά που βρίσκονται γραμμένα στη Μονή Δοχειαρίου, ως θαυματουργές επεμβάσεις της Παναγίας της Γοργοεπηκόου.
Όταν λοιπόν θεραπεύθηκε από την τύφλωση του ο τραπεζάρης Μοναχός, ονόματι Νείλος, οι πατέρες της Μονής έφτιαξαν στο χώρο αυτό ένα παρεκκλήσι προς τιμήν της Παναγίας της Γοργοϋπηκόου, αφού η ίδια η Παναγία χαρακτήρισε τον εαυτό της με το επίθετο αυτό. Εκεί τελείται δύο φορές την εβδομάδα η θεία Λειτουργία, εκεί γίνονται οι κουρές των μοναχών και καθημερινά, πρωί και βράδυ, ψάλλονται παρακλήσεις μπροστά στην ιερή εικόνα.
Η πρώτη αγιογραφηθείσα εικόνα της Παναγίας στη Μονή Δοχειαρίου, που έγινε το 1563, την αναφέρει ως Βρεφοκρατούσα, Φοβερά Προστασία και Γοργοεπήκοο. Πρέπει να επισημάνουμε λοιπόν, ότι η Παναγία όταν μίλησε στο μοναχό δεν χρησιμοποίησε για τον εαυτό της κανένα από τα ονόματα που ήταν γραμμένα στην τοιχογραφία, δηλαδή Γοργοεπήκοος, Βρεφοκοατούσα , Φοβερά Προστασία, αλλά κράτησε για τον εαυτό της το όνομα Γοργοεπήκοος, δηλώνοντας με τον τρόπο αυτό ότι υπακούει γρήγορα στις δεήσεις των πιστών και κατ’ επέκταση ότι η υπακοή παίζει το σημαντικότερο ρόλο στη σωτηρία των ανθρώπων.
Μετά το θαύμα στο μοναχό Νείλο, στον οποίο χάρισε πάλι το φως του, η Παναγία μας θέλησε να δείξει μια άλλη ιδιότητά της, ένα άλλο χάρισμα για τη σωτηρία και την πνευματική προκοπή των ανθρώπων κι έδωσε στον εαυτό της το όνομα Γοργοϋπήκοος, τονίζοντας το έργο της διακονίας. Όπως και ο Υιός της, έτσι κι εκείνη διακονεί με άπειρους τρόπους τη σωτηρία μας. Κι όπως με την υπακοή της τότε στα λόγια του Αρχαγγέλου Γαβριήλ συνέβαλε στη σωτηρία μας, έτσι και τώρα, ως υπακούουσα στα αιτήματά μας, επαναλαμβάνει με ταπείνωση:
«ιδού η δούλη Κυρίου». Έτσι βοηθάει και σώζει γρήγορα όσους με πίστη καταφεύγουν σε αυτή και την επικαλούνται και την τιμούν ως Γοργοεπήκοο. Έκτοτε πολλές εικόνες, εκκλησίες, αλλά και μονές τιμούν την Παναγία την Γοργοεπήκοο, όπως άλλωστε κι εμείς που αποφασίσαμε με ευλάβεια να αφιερώσουμε το εσωτερικό παρεκκλήσιο του Μοναστηριού μας στο άγιο όνομά της.
Γιατί πραγματικά αισθανόμαστε πόσο μεγάλη ανάγκη έχουμε από τις πρεσβείες, τις μεσιτείες και την μητρική προστασία Της στους δύσκολους καιρούς που ζούμε. Η Μητέρα του Κυρίου μας μεριμνά γοργά για τη σωτηρία όλων μας και αναδίδει χάρη σε όλους όσους την επικαλούνται με πίστη, ελπίδα και αγάπη. Ας Την επικαλούμαστε πάντοτε, ας ψάλλουμε την Παράκλησή Της και ας Την πανηγυρίζουμε την ημέρα της εορτής Της, την 1η Οκτωβρίου.
———–
ΑΓΙΟΙ ΑΝΡΓΥΡΟΙ
Βολαῖς ἀδελφοὺς οὐ διέσπων οἱ λίθοι,
Ὡς εἰς ἕν, ἄμφω συμπεπηγότας λίθον.
Πρώτῃ Ἰουλίοιο λίθοισιν Ἀνάργυροι ἤθλουν.
Βιογραφία
Τα δίδυμα αδέρφια Κοσμάς και Δαμιανός, οι οποίοι έζησαν την εποχή που αυτοκράτορας των Ρωμαίων ήταν ο Καρίνος, ήταν γιατροί στο επάγγελμα και παρείχαν ιάσεις σε όλους όσους είχαν ανάγκη, και για αντάλλαγμα δεν έπαιρναν χρήματα, αλλά το μόνο πού ζητούσαν ήταν να πιστεύσουν στον Χριστό.
Κάποιοι όμως καλοθελητές διέβαλαν τους αγίους στον αυτοκράτορα και του είπαν ότι οι θεραπείες και τα θαύματα που επιτελούσαν τα έκαναν με μαγικές τέχνες. Τότε οι Άγιοι Ανάργυροι επειδή δεν ήθελαν να πάνε άλλους αντί αυτών στον αυτοκράτορα, προσήλθαν μόνοι τους ενώπιον του και ο Καρίνος προσπάθησε να τους μεταπείσει να αρνηθούν τον Χριστό. Εκείνοι όμως όχι μόνο δεν αρνήθηκαν την πίστη τους, αλλά κατάφεραν να μεταπείσουν και να αλλάξουν και τον ίδιο τον αυτοκράτορα, αφού και ο ίδιος δέχτηκε τις θεραπευτικές τους ιάσεις. Συγκεκριμένα, όταν ο Καρίνος ανέκρινε τους Αγίους, μετατοπίστηκε η θέση του προσώπου του και στράφηκε προς την ράχη του. Αμέσως τότε οι Άγιοι την θεράπευσαν με την προσευχή τους στον Χριστό. Εξαιτίας αυτού του θαύματος, πίστευσαν στον Χριστό όσοι βρίσκονταν εκείνη την στιγμή μπροστά σ’ αυτό πού συνέβη και ο ίδιος ο Αυτοκράτορας τους έστειλε πίσω στους συγγενείς τους με μεγάλες τιμές.
Αργότερα όμως, μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα, οι Άγιοι φθονήθηκαν από τον ίδιο τον δάσκαλο που τούς είχε μάθει την ιατρική επιστήμη, γιατί είχαν αποκτήσει μεγάλη δόξα και φήμη. Γι’ αυτό τον λόγο τους ανέβασε σε κάποιο όρος για να μαζέψουν δήθεν κάποια βότανα και εκεί τους επιτέθηκε με πέτρες και τους θανάτωσε.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ὡς θεῖοι θεράποντες, καὶ ἰατῆρες βροτῶν, ἀνάργυρον βλύζετε, τὴν θεραπείαν ἠμίν, Ἀνάργυροι ἔνδοξοι, ὅθεν τοὺς προσιόντας, τὴ σεπτὴ ὑμῶν σκέπη, ρύσασθε νοσημάτων, καὶ παθῶν ἀνιάτων, Κοσμᾶ καὶ Δαμιανέ, Ρώμης βλαστήματα.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος πλ. δ’.
Ἅγιοι Ἀνάργυροι καὶ θαυματουργοί, ἐπισκέψασθε τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε ἡμῖν.
Κοντάκιον
Ἦχος β’.
Οἱ τὴν χάριν λαβόντες τῶν ἰαμάτων, ἐφαπλοῦτε τὴν ῥῶσιν τοῖς ἐν ἀνάγκαις, Ἰατροὶ θαυματουργοὶ ἔνδοξοι· ἀλλὰ τῇ ἡμῶν ἐπισκέψει, καὶ τῶν πολεμίων τὰ θράση καταβάλλετε, τὸν κόσμον ἰώμενοι ἐν τοῖς θαύμασι.
Τη μνήμη των Αγίων την εορτάζουμε την 1η Ιουλίου & Νοεμβρίου
Οδός: Πλατεία Ἁγίου Λαζάρου, T.Κ. 162 31 Βύρωνας.
ΑΓΙΟΣ ΛΑΖΑΡΟΣ:
Τα γεγονότα της διπλής γιορτής, η ανάσταση του Λαζάρου και η είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα, αναφέρονται στα λειτουργικά κείμενα σαν «προοίμιο του Σταυρού»…Έτσι, για να καταλάβουμε καλύτερα αυτά τα γεγονότα, θα πρέπει να τα δούμε μέσα στα πλαίσια της Μεγάλης Εβδομάδας.
Το κοινό απολυτίκιο των δύο αυτών ημερών: «την κοινήν ανάστασιν προ του σου πάθους πιστούμενος, εκ νεκρών ήγειρας τον Λάζαρον, Χριστέ ο Θεός…» μας βεβαιώνει, με κατηγορηματικό τρόπο, για την αλήθεια της κοινής ανάστασης. Είναι πολύ σημαντικό ότι μια από τις μεγάλες γιορτές της Εκκλησίας μας, η θριαμβευτική είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα, γίνεται ο οδηγός στην πορεία μας μέσα στο σκοτάδι του Σταυρού. Έτσι το φως και η χαρά λάμπουν όχι μόνο στο τέλος της Μεγάλης Εβδομάδας αλλά και στην αρχή της. Το φως και η χαρά φωτίζουν αυτό το σκοτάδι και αποκαλύπτουν το βαθύ και τελικό νόημα του.
Όλοι όσοι είναι εξοικειωμένοι με την Ορθόδοξη λατρεία γνωρίζουν τον ιδιότυπο, σχεδόν παράδοξο, χαρακτήρα των ακολουθιών του Σαββάτου του Λαζάρου. Είναι, θα λέγαμε, Κυριακή και όχι Σάββατο, δηλαδή έχουμε μέσα στο Σάββατο αναστάσιμη ακολουθία. Ξέρουμε ότι το Σάββατο είναι βασικά αφιερωμένο στους τεθνεώτες και η Θεία Λειτουργία γίνεται στη μνήμη τους. Όμως το Σάββατο του Λαζάρου είναι διαφορετικό. Η χαρά που διαποτίζει τις ακολουθίες αυτής της ημέρας τονίζει ένα κεντρικό θέμα: την επερχόμενη νίκη του Χριστού κατά του Άδη.
Άδης είναι ο βιβλικός όρος που χρησιμοποιείται για να ορίσει το θάνατο με την παγκόσμια δύναμη του, που με τα αδιαπέραστα σκότη και τη φθορά καταπίνει κάθε ζωή και δηλητηριάζει ολόκληρο το σύμπαν. Αλλά τώρα, με την ανάσταση του Λαζάρου, ο «θάνατος αρχίζει να τρέμει». Ακριβώς από δω αρχίζει η αποφασιστική μονομαχία ανάμεσα στη Ζωή και το Θάνατο και μας προσφέρει το κλειδί για μια πλήρη κατανόηση του λειτουργικού μυστηρίου του Πάσχα.
Στην πρώτη Εκκλησία, το Σάββατο του Λαζάρου ονομαζόταν «αναγγελία του Πάσχα». Πραγματικά αυτό το Σάββατο αναγγέλει, προμηνύει, το υπέροχο φως και τη γαλήνη του επομένου Σαββάτου, του Αγίου και Μεγάλου Σαββάτου, που είναι ημέρα του Ζωηφόρου Τάφου.
Το πρώτο μας βήμα ας είναι η προσπάθεια να καταλάβουμε το εξής: ο Λάζαρος, ο φίλος του Ιησού Χριστού, είναι η προσωποποίηση όλου του ανθρωπίνου γένους και φυσικά κάθε ανθρώπου ξεχωριστά . Η Βηθανία, η πατρίδα του Λαζάρου, είναι το σύμβολο όλου του κόσμου, είναι η πατρίδα του καθενός. Ο καθένας από μας δημιουργήθηκε να είναι φίλος του Θεού και κλήθηκε σ’ αυτή τη θεϊκή Φιλία που είναι η γνώση του Θεού, η κοινωνία μαζί Του, η συμμετοχή στη ζωή Του. «Εν αύτω ζωή ην, και η ζωή ην το φως των ανθρώπων» (Ιω. 1, 4). Και όμως αυτός ο φίλος (ο άνθρωπος), τον οποίο τόσο αγαπάει ο Θεός και τον οποίο μόνο από αγάπη δημιούργησε , δηλαδή τον έφερε στη ζωή, τώρα καταστρέφεται, εκμηδενίζεται από μια δύναμη που δεν τη δημιούργησε ο Θεός: το θάνατο . Ο Θεός συναντάει μέσα στον κόσμο, που Αυτός δημιούργησε, μια δύναμη που καταστρέφει το έργο Του και εκμηδενίζει το σχέδιο Του. Έτσι ο κόσμος δεν είναι πια παρά θρήνος και πόνος, δάκρυα και θάνατος.
Πως είναι δυνατόν αυτό; Πως συνέβηκε κάτι τέτοιο; Αυτά είναι ερωτήματα που διαφαίνονται στη λεπτομερή διήγηση που κάνει ο Ιωάννης στο Ευαγγέλιο του για τον Ιησού Χριστό όταν έφτασε στον τάφο του φίλου Του Λαζάρου. «Που τεθείκατε αυτόν; λέγουσι αυτώ · Κύριε έρχου και ίδε. Εδάκρυσεν ο Ιησούς». (Ιω. 11, 35). Γιατί, αλήθεια, ο Κύριος δακρύζει βλέποντας το νεκρό Λάζαρο αφού γνωρίζει ότι σε λίγα λεπτά ο ίδιος θα του δώσει ζωή; Μερικοί Βυζαντινοί υμνογράφοι βρίσκονται σε αμηχανία σχετικά με το αληθινό νόημα αυτών των δακρύων. Μιλάνε για δάκρυα που χύνει η ανθρώπινη φύση του Χριστού, ενώ η δύναμη της ανάστασης ανήκει στη θεϊκή Του φύση. Η Ορθόδοξη όμως Εκκλησία μας διδάσκει ότι όλες οι πράξεις του Χριστού ήταν «Θεανδρικές», δηλαδή θεϊκές και ανθρώπινες ταυτόχρονα. Οι πράξεις Του είναι πράξεις ενός και του αυτού Θεού-Ανθρώπου, του σαρκωμένου Υιού του θεού. Αυτός, λοιπόν, που δακρύζει δεν είναι μόνο Άνθρωπος αλλά και Θεός, και Αυτός που καλεί το Λάζαρο να βγει από τον τάφο δεν είναι μόνο Θεός αλλά και Άνθρωπος ταυτόχρονα. Επομένως αυτά τα δάκρυα είναι θεία δάκρυα. Ο Ιησούς κλαίει γιατί βλέπει το θρίαμβο του θανάτου και της καταστροφής στον κόσμο το δημιουργημένο από τον Θεό.
«Κύριε, ήδη όζει…», λέει η Μάρθα και μαζί της oι παρεστώτες Ιουδαίοι, προσπαθώντας να εμποδίσουν τον Ιησού να πλησιάσει το νεκρό. Αυτή η φοβερή προειδοποίηση αφορά ολόκληρο τον κόσμο, όλη τη ζωή. Ο Θεός είναι η ζωή και η πηγή της ζωής. Αυτός κάλεσε τον άνθρωπο να ζήσει μέσα στη θεία πραγματικότητα της ζωής και εκείνος τώρα «όζει» (μυρίζει άσχημα). Ο κόσμος δημιουργήθηκε να αντανακλά και να φανερώνει τη δόξα του Θεού και εκείνος «όζει»…
Στον τάφο του Λαζάρου ο Θεός συναντά το Θάνατο, την πραγματικότητα που είναι αντι-ζωή, που είναι διάλυση και απόγνωση. Ο Θεός συναντά τον εχθρό Του, ο οποίος του απέσπασε τον κόσμο Του και έγινε ο ίδιος «άρχων του κόσμου τούτου». Και όλοι εμείς που ακολουθούμε τον Ιησού Χριστό καθώς πλησιάζει στον τάφο του Λαζάρου, μπαίνουμε μαζί Του στη «δική Του ώρα» («ιδού ήγγικεν η ώρα…») · στην ώρα για την όποια πολύ συχνά είχε μιλήσει και την είχε παρουσιάσει σαν το αποκορύφωμα, το πλήρωμα ολοκλήρου του έργου Του.
Ο Σταυρός, η αναγκαιότητα του και το παγκόσμιο νόημα του αποκαλύπτονται με την πολύ σύντομη φράση του Ευαγγελίου: «και εδάκρυσεν ο Ιησούς…». Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε γιατί δάκρυσε : αγαπούσε το φίλο Του Λάζαρο και γι’ αυτό είχε τη δύναμη να τον φέρει πίσω στη ζωή. Η δύναμη της Ανάστασης δεν είναι απλά μια θεϊκή «δύναμη αυτή καθ’ εαυτή», αλλά είναι δύναμη αγάπης, ή μάλλον η αγάπη είναι δύναμη.
Ο Θεός είναι Αγάπη και η Αγάπη είναι Ζωή. Η Αγάπη δημιουργεί Ζωή… Η Αγάπη, λοιπόν, είναι εκείνη που κλαίει μπροστά στον τάφο και η Αγάπη είναι εκείνη που επαναφέρει τη ζωή. Αυτό είναι το νόημα των θεϊκών δακρύων του Ιησού. Μέσα απ’ αυτά η αγάπη ενεργοποιείται και πάλι – αναδημιουργεί, απολυτρώνει, αποκαθιστά τη σκοτεινή ζωή του ανθρώπου: «Λάζαρε, δεύρο έξω!..» Προσταγή απολύτρωσης. Κάλεσμα στο φως. Ακριβώς γι’ αυτό το Σάββατο του Λαζάρου είναι το προοίμιο και του Σταυρού, σαν τη μέγιστη θυσία της αγάπης, και της Ανάστασης, σαν τον τελικό θρίαμβο της αγάπης.
π. Αλεξάνδρου Σμέμαν, Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ, Σύντομη λειτουργική εξήγηση των ημερών της Μεγάλης Εβδομάδας. Εκδ. Ακρίτας 1990.
Οδός Ἁγίας Βαρβάρας 4, Τ.Κ. 162 32 Βύρωνας.
Η ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ:
Η Αγία Βαρβάρα έζησε το τέλος του 3ου αι. και αρχές του 4ου στην Ηλιούπολη, πόλη της Κοίλης Συρίας. Ο πατέρας της ονομαζόταν Διόσκουρος και ήταν φανατικός ειδωλολάτρης. Ήταν πολύ πλούσιος και διοικητής της Ηλιούπολης με μεγάλη πολιτική εξουσία και δύναμη.
Οι ιστορικές πληροφορίες δεν αναφέρουν καθόλου το όνομα της μητέρας της, ούτε ποιά στάση τήρησε σε όλη την περιπέτεια και στο φρικτό μαρτύριο της κόρης της. Υποθέτουμε πώς είχε πεθανει. Η Βαρβάρα ήταν το μονακριβο παιδί τους. Ήταν αφάνταστα ωραία στο σώμα, αλλά και στην ψυχή, και είχε πολλή χάρη, ευφυία, σεμνότητα και σωφροσύνη.
Όταν έφθασε σε ηλικία γάμου παρουσιάστηκαν πολλοί υποψήφιοι γαμπροί, και από τους εξέχοντες άρχοντες και από τους μεγιστάνες και από τους λοιπούς επιφανείς άνδρες της Ηλιούπολης. Όλα όμως τα προξενιά η Βαρβάρα τα έδιωχνε, πράγμα που ο πατέρας της δεν το έβλεπε με καλό μάτι. Ήταν γι’ αυτόν αδικαιολόγητη η εμμονή της κόρης του να μη θέλει διακεκριμένους γαμπρούς, που την ζητούσαν σε γάμο. Υπέθεσε όμως πώς ήταν μιά νεανική ιδιοτροπία και είχε την ελπίδα ότι αργότερα θα υποχωρούσε και θα δεχόταν να παντρευτεί.
Εν τω μετάξύ, όσο μεγάλωνε, μεγάλωνε αφάνταστα και η ομορφιά της και την έκανε «περιλάλητη και περιμάχητη». Όσο περνούσε ο καιρός, ο Διόσκουρος γέμιζε πιό πολύ από ποικίλους φόβους και φαίνεται ο πιό μεγάλος του φόβος ήταν ορισμένοι ψίθυροι ότι η Βαρβάρα του συμπαθούσε τον Χριστιανισμό. Γι’ αυτό και περιόρισε την ελευθερία της τόσο, όσο να μην την βλέπει κανείς, ούτε και να την συναναστρέφεται. Μόνο υπηρέτες και υπηρέτριες, πιστοί στον Διόσκουρο, την συνόδευαν. Κατα την παράδοση, τόσο την περιόρισε, που έφτιαξε ειδικό πύργο και την έκλεισε μεσα.
Οι φόβοι του όμως βγήκαν αληθινοί. Η πανεύφημη Βαρβάρα ξαφνικά παρουσιάζεται χριστιανή. Φαίνεται κάποια από τις υπηρέτριες ήταν κρυπτοχριστιανή και μετέδωσε στη Βαρβάρα τα σωτήρια χριστιανικά δόγματα και διδάγματα. Αυτη λοιπόν η κρυπτοχριστιανή υπηρέτρια της Βαρβάρας, την πήγε κρυφά στην χριστιανική κατακόμβη, την γνώρισε με έναν ιερέα από την Αλεξάνδρεια, την κατήχησε και μετά από λίγο καιρό τη βάπτισε στο όνομα της Αγίας Τριάδος.
Η Βαρβάρα ζεί τώρα πιά σε καινούργιο κόσμο. Η χαρά της είναι αφάνταστη. Τώρα νιώθει την πραγματική ευτυχία και αγαλλίαση. Καταλαβαίνει όλο και πιό πολύ ότι η ομορφιά και τα πλούτη και η μόρφωση δέν έχουν καμμιά αξία μπροστά στο μεγάλο θησαυρό της αληθινής πίστεως, που της αποκάλυψε ο Θεός και που τον ζεί πιά χωρίς τον πραγματικό δισταγμό. Αγάπησε ολοκληρωτικά το Νυμφίο της Χριστό. Θυσίασε τα πάντα γιά να κερδίσει«τον πολύτιμο μαργαρίτη». Μπροστά στην πραγματική ευσέβεια και αρετή, και πρό παντός μπροστά στην αγάπη του Χριστού, η παμμακάριστη Βαρβάρα, παραμέρισε όλες τις αμαρτωλές απολαύσεις του κόσμου, νέκρωσε όλα τα ψυχοφθόρα σαρκικά σκιρτήματα, περιφρόνησε κοσμικές τιμές και δόξες, τα θυσίασε όλα και προτίμησε να υποστεί τις θλίψεις τού μαρτυρίου προκειμένου να κερδίσει τον πολύτιμο, άφθαρτο και αναφαίρετο θησαυρό, την αιώνια ζωή.
Ο Διόσκουρος χωρίς να υποψιάζεται τίποτα γιά όλα αυτα που είχαν συμβεί, κάνει πρόταση γάμου στην Βαρβάρα. Εκείνη με σθένος του είπε: «Μη μού κάνεις ξανα λόγο γιά γάμο, γιατί τότε δεν θα σε ξαναπώ πατέρα και θα με αναγκάσεις να σκοτωθώ μόνη μου». Της άφησε χρόνο να το σκεφτεί. Όμως είχε πάρει σταθερή και αμετάκλητη την απόφαση περί παρθενίας
Ο πατέρας της επέστρεψε και έμαθε το γεγονός και από εδώ και πέρα αρχίζει η φρικτή μαρτυρική ζωή και το σύντομο τέλος της ενάρετης Βαρβάρας. Απολογείται στον πατέρα της για την κατασκευή των τριών παραθύρων και του τονίζει ότι «οι τρεις θυρίδες φωτίζουν πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον».
Με αυτόν τον τρόπο αποκάλυψε με περίσσιο θάρρος και παρρησία την πίστη και αφοσίωσή της στον Τριαδικό Θεό των χριστιανών και τη σφοδρή και πλήρη αντίθεσή της στους θεούς των ειδώλων. Ο Διόσκουρος δεν μπορούσε να το πιστέψει. Ζήτησε από την κόρη του καθαρή ομολογία. Η Βαρβάρα τότε είπε στον πατέρα της καθαρά πως γνώρισε και αγάπησε τη χριστιανική πίστη και πως, με την πίστη αυτή, γέμισε η διάνοιά της από φως, η καρδιά της από αγνότητα και το πνεύμα της από επανάπαυση. Ακούγοντας αυτά ο Διόσκουρος δεν μπορούσε να τα πιστέψει. Γι’ αυτό της ζήτησε την επομένη να τον ακολουθήσει σε μιά ειδωλολατρική τελετή. Η Βαρβάρα αρνήθηκε και βλέποντας την αμετάκλητη απόφασή της φούντωσε από το κακό του. Άδειασε η καρδιά του από κάθε πατρική στοργή και όλη η αγάπη του μετατράπηκε σε λυσσαλέο μίσος. Λησμόνησε ότι ήταν σπλάχνο του και με την καρδιά του γεμάτη από φαρμάκι σήκωσε το ξίφος του να την σκοτώσει.
Συγκρατήθηκε όμως. Κι έδωσε εντολή να την περιορίσουν πολύ αυστηρά. Η σεμνότατη μάρτυς εμποδίζεται, περιορισμένη τώρα μέσα στα σίδερα και κάτω από τα μάτια των φρουρών της, να εκτελέσει τα θρησκευτικά της καθήκοντα. Έτσι κατόρθωσε με την βοήθεια κάποιας πιστής της υπηρέτριας να δραπετεύσει και να καταφύγει στο πιό κοντινό βουνό.
Μόλις έφθασε εκεί σήκωσε τα χέρια της στον ουρανό και ζήτησε τη βοήθεια του Θεού να την γλιτώσει από τα χέρια του τυράννου πατέρα της. Και ο Θείος Δημιουργός δέν άργησε να απαντήσει. Την έκρυψε από τα φονικά χέρια του πατέρα της. Ο Διόσκουρος την χάνει από τα μάτια του. Συνεχίζει να την ψάχνει για να την βρει. Συναντά δύο βοσκούς και τους ρωτά άν είδαν μιά κοπέλλα. Ο ένας, καλοκάγαθος, προτίμησε να πεί ψέμα, που θα ήταν σωτήριο, παρά αλήθεια βλαπτική. Ο άλλος, άθλιος και πονηρός δέν μίλησε αλλά με το δάκτυλό του έδειξε το σημείο που ήταν κρυμμένη. Η καταδίωξη τού Διόσκουρου πέτυχε. Μετά από λίγο συνέλαβε την κόρη του. Δεν ήταν όμως πιά πατέρας, αλλά σωστος τύραννος. «Εξακολουθείς να επιμένεις;» της λέγει. «Δεν μπορώ πατέρα να αρνηθώ τον Αληθινό Θεό». Τότε εκείνος την άρπαξε από τα μαλλιά, με μανία λιονταριού, την τίναξε πολλές φορές και με σφοδρή και βίαιη πτώση την έριξε κάτω στην γή. Έδωσε εντολή να την οδηγήσουν ξανά στον πύργο. Εκεί την έκλεισε σε ένα μικρό δωμάτιο με σιδερένια κάγκελα και έβαλε φρουρούς να την φυλάνε. Πέρασε έτσι ένας μήνας.
Κάθε δύο μέρες ο Διόσκουρος έπαιρνε μαζί του έναν ιερέα της ειδωλολατρίας και προσπαθούσε να της αλλάξει γνώμη. Εκείνη υποστήριζε αλύγιστα την πίστη της στο Χριστό και το Ευαγγέλιο. Έτσι την κατήγγειλε στον ηγεμόνα Μαρκιανό με την κατηγορία ότι βρίζει τα είδωλα.Ο Μαρκιανός βλέποντάς την,προσπάθησε με όλες του τις δυνάμεις, με συμβουλές, με υποσχέσεις και με απειλές να την πείσει να αρνηθεί το Χριστο, αλλά μάταια. Η Αγία δεν δελεάστηκε με τίποτα. Τότε ο Μαρκιανός έδωσε εντολή να αρχίσουν τα φοβερά βασανιστήρια. Την γύμνωσαν, την κτύπησαν με σκληρά βούνευρα χωρίς έλεος, και για να την κάνουν να νιώθει τους πόνους πιο δριμείς έτριβαν τις πληγές της με τρίχινα ρούχα.
Τόση ήταν η μαστίγωση που το άγιο εκείνο σώμα καταπληγώθηκε και κατατρυπήθηκε και από το άσπιλο αίμα των πληγών της κατακοκκίνησε το μέρος της γης που την βασάνιζαν. Μετά από πολύωρα και σκληρά βασανιστηρια την κλείσανε στη φυλακή. Εκεί μεσα μια παρήγορη φωνή της έδινε θάρρος και ένα γλυκύτατο φως φώτισε το δεσμωτήριο. Μονομιάς τα τραύματα της θεραπεύτηκαν. Απέκτησε μεγαλύτερη υπομονή και καρτερία. Χαιρόταν για τα παθήματα της. Περίμενε με χαρά νέα βασανιστηρια σαν να πήγαινε σε γάμο.
Αρχίζει η δεύτερη εξέταση. Αρνείται και πάλι τα είδωλα. Ομολογεί τον Χριστο και αρχίζουν σκληρότερα βασανιστήρια. Σ’ αυτό το σημείο παρουσιάζεται και δεύτερη μάρτυς του Χριστού. Είναι η ενάρετη Ιουλιανή. Παρακολουθούσε τα μαρτύρια της Βαρβάρας και βλέποντας το αίμα να τρέχει άφθονο από όλο το σώμα της Αγίας δεν άντεξε και άρχισε να κλαίει.
Ο Μαρκιανός διατάζει να κρεμάσουν και την Ιουλιανή και να της κάψουν τις σάρκες με αναμμενες λαμπάδες.Και οι δυο υπέμεναν τα τρομερά βασανιστηρια.Αμέσως διατάζει την μεν Ιουλιανή να την βάλουν φυλακή, την δε Βαρβάρα να την ξεγυμνώσουν και να την γυρίζουν στην πόλη γυμνή.
Στο άκουσμα του χειρότερου αυτού για την Αγία μαρτυρίου,το πρόσωπό της κατακοκκίνησε και φρίκη πέρασε το πνεύμα της. Προσευχήθηκε θερμά να μην πραγματοποιηθεί αυτο το μαρτύριο. Ο γεμάτος Θεός αγάπη όμως, δεν αργοπόρησε καθόλου, άκουσε την προσευχή της, και ώ του θαύματος ενώ της αφαιρούσαν τα ρούχα, η γύμνωσή της δεν φαινόταν. Άλλα ρούχα πιο ωραία αντικαθιστούσαν εκείνα που με μανία της ξέσχιζαν.
Ο Μαρκιανός τυφλωμένος δεν μπόρεσε να ερμηνεύσει όλα αυτά που συνέβαιναν και με περισσότερη λύσσα διέταξε να τις αποκεφαλίσουν με ξίφος. Σε όλα αυτά τα μαρτύρια μπροστά ήταν και ο πατέρας της που ούτε καν πόνεσε. Μόλις ο δικαστής έβγαλε την καταδικαστική απόφαση, άρπαξε σαν λυσσασμενο λιονταρι την κόρη του για να την οδηγήσει στον τοπο του αποκεφαλισμού και να την φονεύσει ο ίδιος με τα καταραμεέα χέρια του. Η Αγία χωρίς να του καταλογίσει καθόλου την τόση σκληρότητα, είπε με πολλή συμπάθεια και τρυφερότητα «Πατέρα μου»! Είναι η εφαρμογή της τρομερής εκείνης διακήρυξης του Χριστού και το πρωτακουστο μηνυμά του πάνω στη γη : «αγαπάτε τους εχθρούς υμών».
Στο άκουσμα αυτό ο Διόσκουρος ταράχτηκε και της είπε : «δεν έχεις τίποτα το κοινό μαζί μου. Και για να ξεπλύνω το κακό που έκαμα με το να σε γεννήσω, θα σε θανατώσω εγώ με τα ίδια μου τα χέρια. Αυτή θα είναι η μόνη μου ευτυχία». Αφού έφθασαν στον τόπο του αποκεφαλισμού η Μεγαλομάρτυς Βαρβάρα, έκλινε την ιερή της κεφαλή μπροστα στο ξίφος του πατέρα της και δέχθηκε το μαρτύριο και το στεφάνι της άθλησης, την δε Ιουλιανή την ίδια ώρα, την αποκεφάλισε ο δήμιος. Και οι δύο στεφθήκανε με το μαρτυρικό, αμαράντινο της δόξας στεφάνι από τον δίκαιο επαινέτη και δωρεοδότη Κύριο.
Η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει την μνήμη των δύο Μαρτύρων γυναικών στις 4 Δεκεμβρίου, που είναι και η ημέρα του μαρτυρίου τους.
Post Views: 256.447
Σημαντική εἶναι ἐπίσης ἡ ποιμαντική δράση τῆς ἐνορίας μας. Οἱἱερεῖς μας κηρύσσουν τό θεῖο λόγο, τόσο κατά τίς διάφορες ἀκολουθίες, ὅσο καί ἐκτάκτως στό ναό καί τίς αἴθουσες τῆς ἐνορίας μας,«κοπιῶντες ἐν λόγῳ καί διδασκαλίᾳ» (Α´ Τιμ. 4, 11). Μέ κάθε εὐκαιρία διαφωτίζουν καί ἐνημερώνουν τούς ἐνορῖτες σέ θέματα πίστεως καί ἀντιαιρετικῆς προστασίας. ῾Η μέριμνα γιά τήν ενότητα ἀποτελεῖ κύριο μέλημα ὅλων μας. Στήν ἐνορία μας λειτουργοῦν Κατηχητικά Σχολεῖα, τά ὁποῖα καθοδηγοῦν τά παιδιά μας στό Χριστό καί τούς μαθαίνουν τήν ἐνάρετη ζωή.
Μεταξύ άλλων λειτουργούν: Σχολή Παραδοσιακών Χορών, Σχολή Βυζαντινής Μουσικής, Σχολή Βυζαντινής Αγιογραφίας καθώς επίσης και Νεανικές Συνάξεις όλων των βαθμίδων. Ακόμα λειτουργούν ὁμάδες μελέτης τῆς ῾Αγίας Γραφῆς, αλλά και σεμιναρία ὀρθοδόξου οἰκοδομῆς καί ἀντιαιρετικῆς προστασίας.
Η Άσκηση της φιλανθρωπίας και τής κοινωνικής μέριμνας είναι μία άλλη σοβαρή διακονία της ενορίας μας, κάνοντας πράξη τήν προτροπή τού Απ. Παύλου«περί τις φιλαδελφίας οι χρείαν έχετε γραφειν ημών, αυτού γαρ ημείς θεοδίδακτοί έστε είς το αγαπάν αλλήλους» (Α’ Θεσ. 4, 9).Η κοινωνία μας είναι δυστυχώς γεμάτη από αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας, για τούς οποίους η εκκλησία μας πονά και νοιάζεται. Στήν ενορία μας λειτουργεί φιλανθρωπικό ταμείο, τό οποίο βοηθά τούς φτωχούς μας αδελφούς. Πληρώνει τά φάρμακα των απόρων, δίνει τακτική και έκτακτη χρηματική βοήθεια σέ ηλικιωμένους, αναπήρους, χρόνια πάσχοντες και χωρίς σύνταξη ενορίτες μας, φροντίζει τούς τοξικομανείς καί τούς εγκαταλειμμένους. ομάδα κυριών της ενορίας μας, εντοπίζει παρόμοιες περιπτώσεις καί προσπαθεί να απαλύνει τον πόνο τους. Πολύ σημαντική φιλανθρωπική προσφορά της ενορίας μας είναι και η λειτουργία«Σπιτιου Γαλήνης Χριστού», στό οποίο βρίσκουν ζεστό και υγιεινό φαγητό καθημερινά δεκάδες άποροι και απροστάτευτοι ενορίτες μας.
Διοικούσα Επιτροπή:
Εθελόντριες:
1. κ.α Μαρία Φούκα.
2. κ.α Αικατερίνη Τσιμικλή.
3. κ.α Αγλαϊα Φούκα.
4. κ.α Ευαγγελία Αδαμοπούλου.
5. κ.α Αλεξάνδρα Γιακουστίδη.
6. κ.α Ελένη Πλιαδάκη.
7. κ.α Αφροδίτη Κατωπόδη.
8. κ.α Ελένη Γεωργιάδου.
9. κ.α Βασιλική Πολιτοπούλου.
10. κ.α Νεκταρία Καρναρά.
11. κ.α Σταυρούλα Αντωνίου.
12. κ.α Ελένη Στρατίκη.
13. Δήμητρα Μανεσιώτη.
»Σπίτι Γαλήνης Χριστού»-Συσσίτια
Η Ενορίας μας καθημερινά προσφέρει πολλές μερίδες φαγητού σε συνανθρώπους μας που έχουν πραγματική ανάγκη.
Επίσης, κάθε μήνα αλλά και στις μεγάλες Δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές (Χριστούγεννα, Πάσχα και Κοιμήσεως Θεοτόκου) προσφέρονται δέματα τροφίμων προς τους μη έχοντας αδελφούς μας.
Όλα αυτά, που με την χάρη του Θεού μπορούμε και δίνουμε σαν βοήθεια,τα προσφέρουμε με απόλυτο σεβασμό, διάκριση και Αγάπη προς την εικόνα του Θεού που είναι ο άνθρωπος.
Κείμενο-Επιμέλεια: π. Στέφανος Κωστόπουλος
Ο γάμος είναι ο αρχαιότατος θεσμός θείου δικαίου. Ο ίδιος ο Θεός, σύμφωνα με την Αγία Γραφή, κατά τη δημιουργία των πρωτοπλάστων καθόρισε το γαμικό δεσμό άνδρα και γυναίκας: «και είπε Κύριος ο Θεός· ου καλόν είναι τον άνθρωπον μόνον· ποιήσωμεν αυτώ βοηθόν κατ᾿ αυτόν…τω δε ᾿Αδάμ ουχ ευρέθη βοηθός όμοιος αυτώ. και επέβαλεν ο Θεός έκστασιν επί τον ᾿Αδάμ, και ύπνωσε· και έλαβε μίαν των πλευρών αυτού και ανεπλήρωσε σάρκα αντ᾿ αυτής. και ωκοδόμησεν ο Θεός την πλευράν, ην έλαβεν από του ᾿Αδάμ, εις γυναίκα και ήγαγεν αυτήν προς τον ᾿Αδάμ. και είπεν ᾿Αδάμ· τούτο νυν οστούν εκ των οστέων μου και σαρξ εκ της σαρκός μου· αύτη κληθήσεται γυνή, ότι εκ του ανδρός αυτής ελήφθη αύτη· ένεκεν τούτου καταλείψει άνθρωπος τον πατέρα αυτού και την μητέρα και προσκολληθήσεται προς την γυναίκα αυτού, και έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν» [1].
Ο γάμος κατά την Αγία Γραφή είναι πράξη ιερή θείας αρχής, η οποία συνδέεται τόσο με τη δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου, όσο και με την Πρόνοια του Θεού γι΄ αυτούς. Αποτελεί ασκητικό μονοπάτι διαρκούς αυταπάρνησης του εγώ και θυσιών για το εσύ.
Ο νομοδιδάσκαλος Μοδεστίνος δίνει τον εξής ορισμό για το γάμο: «Γάμος εστίν ανδρός και γυναικός συνάφεια, συγκλήρωσις του βίου παντός, θείου τε και ανθρωπίνου δικαίου κοινωνία». Ο ορισμός αυτός είναι μεν σύντομος και περιεκτικός, αφού δίνει όλες τις διαστάσεις του γάμου, τη θεολογική, την κοινωνική και τη νομική [2].
Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν κατ’ εικόνα της Αγίας Τριάδας, και, εκτός από ορισμένες περιπτώσεις, όπως το χάρισμα της παρθενίας, δεν προορίζονται από το Θεό να ζήσουν μόνοι, αλλά μέσα σε οικογένεια [3]. Ο γάμος για την Ορθόδοξη Εκκλησία είναι μυστήριο και μάλιστα «Μέγα Μυστήριο» κατά των Απόστολο των Εθνών, Παύλο. Θεσμός θεοσύστατος από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας, αλλά και μυστήριο ιερό από τη χριστιανική εποχή, είναι μυστήριο αγάπης
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΙΚΑ
ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΑΔΕΙΑΣ ΤΕΛΕΣΕΩΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΓΑΜΟΥ
ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΡΩΤΗ:
ΟΤΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟΙ ΤΕΛΟΥΝ ΠΡΩΤΟ ΓΑΜΟ:
ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΥΤΕΡΑ
ΟΣΟΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΕΛΕΣΗ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΑΜΟ:
ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΡΙΤΗ
ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΕ ΓΑΜΟ ΔΕΥΤΕΡΟ Ή ΤΡΙΤΟ ΕΚ ΔΙΑΖΕΥΞΕΩΣ Ή ΧΗΡΕΙΑΣ:
ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ
ΓΑΜΟΣ ΜΕ ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΥΣ (Χριστιανός μεν, αλλά όχι Ορθόδοξος):
ΠΡΟΣΟΧΗ: Κάθε ξενόγλωσσο Πιστοποιητικό θα μεταφράζεται μόνο από το Υπουργείο Εξωτερικών, Πρεσβεία ἤ Προξενείο της Χώρας εκδόσεώς του και θα κατατίθενται και τα δύο, πρωτότυπο και μετάφραση.
Συμβολαιογραφική πράξη ή βεβαίωση του Νόμου 1599 στην οποία να δηλούται ότι τα εκ του γάμου αυτού τέκνα θα βαπτισθούν και θα ενταχθούν στην ορθόδοξη εκκλησία, και θα διδαχθούν την ορθόδοξη πίστη. (Εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου 2141/19.4.1977).
Η ΩΡΑ Η ΚΑΛΗ
Να ζήσετε ευτυχισμένοι
Και ὁ γάμος σας να είναι στερεωμένος
Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ
ΠΑΝΤΟΤΕ!
*Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία επικοινωνήστε με το γραφείο των Ιερέων 210.7660859 ή στείλτε email (agia_triada@hotmail.gr)
Η Ενορία μας έχει τήν ξεχωριστή ευλογία και τιμή να είναι αφιερωμένη στον Τριαδικό Θεό, σ’ Αυτόν τόν Οποίο «πρέπει πάσα δόξα τιμή καί προσκύνησις». Πανηγυρίζει δέ τήν Δευτέρα τοῦ῾Αγίου Πνεύματος σέ ἔνδειξη τιμῆς πρός τόν Παράκλητο, ὁ Ὁποῖος κατέβηκε στό ὑπερῶο τῆς Ἱερουσαλήμ, φώτισε τούς ἁγίους Ἀποστόλους,ἵδρυσε τήν῾Αγία μας Ἐκκλησία καί ἐπεδήμησε σ’ Αὐτή μέχρι τή συντέλεια τοῦ κόσμου, γιά τόν ἁγιασμό καί τή σωτηρία τοῦ κόσμου.
῞Ομως, σύμφωνα μέ τήν ὀρθόδοξη πίστη μας, ὁ Τριαδικός Θεός μας ἀποτελεῖ ὡς πρός τή φύση Του ἄρρηκτη ἑνότητα καί γι’ αὐτό μαζί μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα, τιμᾶμε καί προσκυνοῦμε τήν ἁγία αὐτή ἡμέρα τόν Πατέρα καί τόν Υἱό, δηλαδή ὁλόκληρη τήν῾Αγία Τριάδα.
῾Η ἑορτή τοῦ῾Αγίου Πνεύματος εἶναι στενά συνδεδεμένη μέ τήν μεγάλη δεσποτική ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς. Γι’ αὐτό καλό εἶναι νά ἀναφερθοῦμε στό γεγονός καί τό νόημα τῆς μεγάλης αὐτῆς ἑορτῆς, ὅπως τό διασώζει ὁ ἅγιος Λουκᾶς στό 2ο κεφάλαιο τοῦ βιβλίου τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων.
Διαβάζουμε στό ἱερό κείμενο· «Καί ἐν τῷ συμπληροῦσθαι τήν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς ἦσαν ἅπαντες ὁμοθυμαδόν ἐπί τό αὐτό. Καί ἐγένετο ἄφνω ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἦχος ὥσπερ φερομένης πνοῆς βιαίας, καί ἐπλήρωσεν ὅλον τόν οἶκον οὗ ἦσαν καθήμενοι· καί ὤφθησαν αὐτοῖς διαμεριζόμεναι γλῶσσαι ὡσεί πυρός, ἐκάθισὲ τε ἐφ’ἕνα ἕκαστον αὐτῶν, κα ίἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος῾Αγίου, καί ἤρξαν-το λαλεῖν ἑτέραις γλώσσαις καθώς τό Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς ἀποφθέγγεσθαι.῏Ησαν δέἐν Ἱερουσαλήμ κατοικοῦντες Ἰουδαῖοι, ἄνδρες εὐλαβεῖς ἀπό παντός ἔθνους τῶν ὑπό τόν οὐρανόν· γενομένης δέ τῆς φωνῆς ταύτης συνῆλθε τό πλῆθος καί συνεχύθη, ὅτι ἤκουον εἷς ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ λαλούντων αὐτῶν. Ἐξίσταντο δέ πάντες καί ἐθαύμαζον λέγοντες πρός ἀλλήλους· οὐκ ἰδούπάντες οὗτοί εἰσιν οἱ λαλοῦντες Γαλιλαῖοι; Καί πῶς ἡμεῖς ἀκούομεν ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ ἡμῶν ἐν ᾗ ἐγεννήθημεν, Πάρθοι καί Μῆδοι καί Ἐλαμῖται, καί οἱ κατοικοῦντες τήν Μεσοποταμίαν, Ἰουδαίαν τε καί Καππαδοκίαν, Πόντον καί τήν Ἀσίαν, Φρυγίαν τε καί Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καί τά μέρη τῆς Λιβύης τῆς κατά Κυρήνην, καί οἱ ἐπιδημοῦντες Ρωμαῖοι, Ἰουδαῖ οίτε καί προσήλυτοι, Κρῆτες καί῎Αραβες,ἀκούομεν λαλούν-των αὐτῶν ταῖς ἡμετέραις γλώσσαις τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ; Ἐξίσταν-το δέ πάντες καί διηπόρουν,ἄλλος πρός ἄλλον λέγοντες· τί ἄν θέλοι τοῦτο εἶναι;῞Ετεροι δέ χλευάζοντες ἔλεγον ὅτι γλεύκους μεμεστωμένοι εἰσί» (Πράξ.2·1-13).
Λίγο πρίν τό σωτήριο Πάθος Του ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ὑποσχέθηκε στούς μαθητές Του πώς ὅταν Αὐτός ἀπέρχονταν ἀπό τόν κόσμο θά ἔστελνε τόν Παράκλητο, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας γιά νά συνεχίσει τό ἀπολυτρωτικό ἔργο ἐπί τῆς γῆς(Ἰωάν.15·26).
῎Ετσι καί ἔγινε. Πενήντα ἡμέρες μετά τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἔγινε τό μεγάλο θαῦμα. Τή στιγμή πού οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι ἦταν συν-αγμένοι στόὑ περῶο τῆς Ἱερουσαλήμ ἀκούστηκε ξαφνικά μιά δυνατή βοή, σάν δυνατός ἄνεμος, ἡ ὁποία κατέβαινε ἀπό τόν οὐρανό. Μέσα στό ὑπερῶο ἐμφανίστηκαν σάν γλῶσσες φωτιᾶς, οἱ ὁποῖες κάθισαν στό κεφάλι τοῦ καθενός. Τότε ἔγινε τό ἀπροσδόκητο. Οἱ μαθητές πληρώθηκαν ἀπό Πνεῦμα῞Αγιο καί ἄρχισαν νά μιλοῦν ξένες γλῶσσες, καθώς τό῞Αγιο Πνεῦμα ἔδινε δύναμη λόγου στόν καθένα.
῞Ομως ἡ δυνατή βοή ἀκούστηκε σέ ὅλη τήν πόλη. Οἱ κάτοικοι σαστισμένοι ἀπό τό παράξενο γεγονός συγκεντρώθηκαν κάτω ἀπό τό ὑπερῶο. Μεταξύ αὐτῶν ὑπῆρχαν καί κάποιοι εὐσεβεῖς Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν σέ ἄλλες χῶρες καί εἶχαν ἔλθει νά προσκυνήσουν στήνἹερουσαλήμ ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς ἰουδαϊκῆς ἑορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς. Αὐτοί μέ ἔκπληξη ἄκουαν ὁ καθένας τά λόγια τῶν Ἀποστόλων στή δική του γλῶσσα. Ἀναρωτιόνταν πῶς εἶναι δυνατόν νά συμβαίνει αὐτό. Κάποιοι θαύμαζαν,ἄλλοι τούς εἰρωνεύονταν, λέγοντας πώς οἱ ὁμιλοῦντες εἶναι μεθυσμένοι!
Τότε ὁἀπόστολος Πέτρος, μαζί μέ τούς ὑπόλοιπους ἕντεκα μαθητές, ὕψωσε τή φωνή του λέγοντας πώς δέν εἶναι μέθη τό παράδοξο καί θαυμαστό αὐτό φαινόμενο, ἀλλά σήμερα πραγματοποιήθηκε ἡ προφητεία τοῦ Ἰωήλ, ἡ ὁποία ἔλεγε «ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, λέγει ὁ Θεός, ἐκ χεῶ ἀπό τοῦ πνεύματός μου ἐπί πᾶσαν σάρκα, καί προφητεύσουσιν οἱ υἱοί καί αἱ θυγατέρες ὑμῶν, καί οἱ νεανίσκοι ὑμῶν ὁράσεις ὄψονται, καί οἱ πρεσβύτεροι ὑμῶν ἐν ύπνια ἐνυπνιασθήσον-ται· καίγε ἐπί τούς δούλους μου καί ἐπί τάς δούλας μου ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐκχεῶ ἀπό τοῦ πνεύματός μου, καί προφητεύσουσι, καί δώσω τέρατα ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω καί σημεῖα ἐπί τῆς γῆς κάτω, αἷμα καί πῦρ καί ἀτμίδα καπνοῦ·ὁ ἥλιος μεταστραφήσεται εἰς σκότος καί ἡ σελήνη εἰς αἷμα πρίν ἤ ἐλθεῖν τήν ἡμέραν Κυρίου τήν μεγάλην καί ἐπιφανῆ. Καί ἔσται πᾶς ὅς ἄν ἐπικαλέσηται τό ὄνομα Κυρίου σωθήσεται» (Πράξ. 2·17-21). Κήρυξε καί γνωστοποίησε πώς ὁ Ἰησοῦς, ὁ Ὁποῖος ἄδικα θανατώθηκε καί ὁ Θεός ἀνέστησε ἀπό τούς νεκρούς, εἶναι ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας, ὁ σωτήρας τοῦ κόσμου. Πολλοί ἀπό τούς ἀκροατές πείσθηκαν ἀπό τόν ἐμπνευσμένο λόγο τοῦ Πέτρου καί ρώτησαν πῶς μποροῦν νά σωθοῦν.Ὁ Πέτρος τούς ἀπάντησε· «Μετανοήσατε, καί βαπτισθείτω ἕκαστος ὑμῶν ἐπί τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν (Πράξ.2·38).
Τότε μᾶς λέγει ὁ ἱερός συγγραφέας τοῦ Βιβλίου τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων ἐκεῖνοι «ἀσμένωςἀποδεξάμενοι τόν λόγον αὐτοῦ ἐβαπτίσθησαν, καί προσετέθηκαν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ψυχαίὡσεί τρισχίλιαι»!(Πράξ.2·41).
῾Η῾Αγία ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς θεωρεῖται ἡ γενέθλιος ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας μας, διότι ἡ ἐνέργεια καί ἡ δύναμη τοῦ῾ Αγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία ἐκφράστηκε στόν πύρινο λόγο τοῦ ἀποστόλου Πέτρου ἔκαμε τρεῖς χιλιάδες ἀνθρώπους νά συγκροτήσουν τήν πρώτη κοινότητα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Τήν ἡμέρα ἐκείνη γεννήθηκε ἡ τοπική Ἐκκλησία τῆς Ἱερουσαλήμ καί μαζί της ἡ ἱστορική Ἐκκλησία.Αὐτήτ ήν ἁγία ἡ μέρα ἔχει ὡς ἀφετηρία ἡ Ἐκκλησία, ἡ Ὁποία πορεύεται στούς αἰῶνες,σώζοντας τούς πιστούς καί μεταμορφώνοντας τόν κόσμο.
Ὁ Παράκλητος, τό Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας, παραμένει ἔκτοτε στήν Ἐκκλησία, συνεχίζοντας τό ἀπολυτρωτικό ἔργο τοῦ Χριστοῦ. Αὐτός συγκροτεῖ καί διατηρεῖ τό θεσμό τῆς Ἐκκλησίας, ὁδηγεῖ «εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν» (Ἰωάν. 16·13), μοιράζει χαρίσματα, παρηγορεῖ, καί πάνω ἀπ’ὅλα ἁγιάζει τούς πιστούς διά τῶν ἱερῶν καί θείων Μυστηρίων, τῶν ὁποίων Αὐτός εἶναι ὁ πραγματικός τελετουργός.
ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ
ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΜΑΣ
Πατήρ Στέφανος Κωστόπουλος Προϊστάμενος Ι. Ναού.
Επικοινωνία: -Email agia_triada@hotmail.gr